Νέα διάσταση αποκτά η στρατιωτική ισχύς της Κίνας, καθώς το Πεκίνο φέρεται να αναπτύσσει υπερηχητικά όπλα ικανά να πλήξουν κρίσιμους αμερικανικούς εναέριους στόχους από αποστάσεις χιλιάδων χιλιομέτρων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του Bloomberg, ο κινεζικός στρατός έχει αναπτύξει υπερηχητικά οχήματα ολίσθησης, γνωστά διεθνώς ως HGV, τα οποία μπορούν να μεταφέρουν όπλα αέρος-αέρος και να στοχεύουν αεροσκάφη υψηλής στρατηγικής αξίας. Η εξέλιξη εντάσσεται στην ευρύτερη προσπάθεια του Πεκίνου να αξιοποιήσει πλήρως το μεγαλύτερο πυραυλικό οπλοστάσιο στον κόσμο, το οποίο σύμφωνα με αμερικανικές εκτιμήσεις περιλαμβάνει πάνω από 3.150 βαλλιστικούς πυραύλους.
Τα υπερηχητικά οχήματα ολίσθησης απειλούν κρίσιμα αμερικανικά αεροσκάφη
Οι μονάδες της Rocket Force του κινεζικού στρατού έχουν ήδη πραγματοποιήσει δοκιμές εκτόξευσης πυραύλων DF-17 στην έρημο Γκόμπι, στο πλαίσιο κοινών ασκήσεων. Ο συγκεκριμένος πύραυλος μπορεί να μεταφέρει ένα υπερηχητικό όχημα ολίσθησης σε απόσταση περίπου 2.400 χιλιομέτρων, κάτι που προσεγγίζει την απόσταση ανάμεσα στην Κίνα και το Γκουάμ, όπου βρίσκονται κρίσιμες αμερικανικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις. Ακόμη μεγαλύτερη εμβέλεια διαθέτει ο πύραυλος DF-27, ο οποίος εκτιμάται ότι φτάνει τα 8.000 χιλιόμετρα, θέτοντας θεωρητικά ακόμη και τη Χαβάη εντός βεληνεκούς. Τα οχήματα αυτά έχουν τη δυνατότητα να πραγματοποιούν ελιγμούς μέσα στην ατμόσφαιρα κατά τη διάρκεια της πτήσης τους, γεγονός που δυσκολεύει σημαντικά την έγκαιρη ανίχνευση και αναχαίτισή τους από αντίπαλα συστήματα άμυνας.
Σε αντίθεση με τα μαχητικά αεροσκάφη πρώτης γραμμής, οι πιθανοί στόχοι αυτών των όπλων είναι τα αεροσκάφη που στηρίζουν κάθε μεγάλη αεροπορική επιχείρηση: ιπτάμενα τάνκερ ανεφοδιασμού, αεροσκάφη έγκαιρης προειδοποίησης και ελέγχου, πλατφόρμες συλλογής πληροφοριών, καθώς και ιπτάμενα κέντρα διοίκησης όπως το E-4B Nightwatch. Παραδοσιακά, αυτού του τύπου τα αεροσκάφη παραμένουν αρκετά μακριά από την πρώτη γραμμή του μετώπου ώστε να προστατεύονται. Η ανάπτυξη όπλων ικανών να τα προσβάλουν από χιλιάδες χιλιόμετρα απόσταση αλλάζει ουσιαστικά αυτή την ισορροπία, αναγκάζοντας ενδεχομένως ολόκληρη την αμερικανική αεροπορική αρχιτεκτονική να μετακινηθεί ακόμη πιο πίσω από τη ζώνη σύγκρουσης.
Το ευρύτερο πυραυλικό οπλοστάσιο του Πεκίνου
Η εξέλιξη αυτή δεν έρχεται μεμονωμένη, αλλά εντάσσεται σε μια ευρύτερη και συστηματική προσπάθεια ενίσχυσης του κινεζικού οπλοστασίου. Το αμερικανικό Πεντάγωνο εκτιμούσε ήδη για το 2024 ότι η Κίνα διέθετε περισσότερους από 3.150 βαλλιστικούς πυραύλους και 300 πυραύλους cruise εκτοξευόμενους από χερσαίες πλατφόρμες. Έρευνα του Bloomberg που δημοσιεύθηκε τον Μάιο του 2026 κατέγραψε σημαντική επιτάχυνση της κινεζικής παραγωγής πυραύλων κατά τη διάρκεια του 2025. Από τις 81 εισηγμένες κινεζικές εταιρείες που εντοπίστηκαν στην αλυσίδα εφοδιασμού του κλάδου, σχεδόν τέσσερις στις δέκα κατέγραψαν την καλύτερη οικονομική τους χρονιά από τότε που ο Σι Τζινπίνγκ ανέλαβε την εξουσία το 2013.
Οι επιχειρησιακές προκλήσεις πίσω από τα νέα όπλα
Παρά τις εντυπωσιακές δυνατότητές τους, η χρήση τέτοιων συστημάτων σε τόσο μεγάλες αποστάσεις δεν είναι απλή υπόθεση. Ένας βαλλιστικός πύραυλος μπορεί να χρειαστεί 20 λεπτά ή και περισσότερο για να φτάσει στον στόχο του όταν κινείται στη μέγιστη εμβέλειά του, γεγονός που απαιτεί εξαιρετικά ακριβή δεδομένα για τη θέση του στόχου τη στιγμή της εκτόξευσης. Η λεγόμενη «αλυσίδα προσβολής», δηλαδή η διαδικασία μεταφοράς πληροφοριών από απομακρυσμένους αισθητήρες προς το οπλικό σύστημα, μπορεί εύκολα να διαταραχθεί από τον αντίπαλο. Υπάρχει επιπλέον ο κίνδυνος μια εκτόξευση βαλλιστικού πυραύλου να παρερμηνευθεί ως πυρηνική επίθεση, με αποτέλεσμα να προκληθεί ανεξέλεγκτη κλιμάκωση μεταξύ των δύο δυνάμεων. Το ενδεχόμενο λάθος αξιολόγησης μιας τέτοιας εκτόξευσης θεωρείται από αναλυτές ένας από τους πιο επικίνδυνους παράγοντες σε περίπτωση όξυνσης της αντιπαράθεσης ανάμεσα στις δύο υπερδυνάμεις στον Ινδοειρηνικό.
