Δύο νέες θανατικές καταδίκες εναντίον γυναικών εξέδωσαν δικαστήρια στο Ιράν, σύμφωνα με καταγγελίες διεθνών οργανώσεων για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Η 20χρονη Ταρανέχ Ραχιμί και η 43χρονη Λεϊλά Αμπολχασανί κρίθηκαν ένοχες για τη συμμετοχή τους στις αντικυβερνητικές διαδηλώσεις που ξέσπασαν στην πόλη Ισπαχάν τον περασμένο Ιανουάριο. Οι δύο θανατικές καταδίκες ανακοινώθηκαν χθες Δευτέρα και προκάλεσαν νέο κύμα αντιδράσεων για τον τρόπο απονομής δικαιοσύνης στη χώρα. Η υπόθεση προστίθεται σε μια μακρά σειρά εκτελέσεων που έχει καταγράψει η Τεχεράνη από την έναρξη της σύγκρουσής της με τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Διαβάστε επίσης: Το Ιράν επιβάλλει θανατική ποινή σε δύο διαδηλώτριες
Οι διαδηλώσεις στο Ισπαχάν και οι θανατικές καταδίκες
Οι δύο γυναίκες δικάζονταν για διαφορετικές υποθέσεις που σχετίζονταν με τα επεισόδια στο Ισπαχάν, όπου οι μεγάλες διαδηλώσεις κορυφώθηκαν στις 8 και 9 Ιανουαρίου. Η Ταρανέχ Ραχιμί καταδικάστηκε σε θάνατο μαζί με άλλους εννέα άνδρες, για επεισόδια που σημειώθηκαν σε πλατεία της πόλης και είχαν ως αποτέλεσμα τον θάνατο δύο ανθρώπων, εκ των οποίων ο ένας ήταν μέλος των δυνάμεων ασφαλείας. Τα στοιχεία αυτά τα ανέφεραν η νορβηγική οργάνωση Hengaw και το αμερικανικό πρακτορείο Human Rights Activists News Agency (HRANA). Άλλοι κατηγορούμενοι στην ίδια υπόθεση, μεταξύ των οποίων και η αδελφή της Ταρανέχ, η Ρομινά, καταδικάστηκαν σε ποινές κάθειρξης έως και 36 έτη. Σύμφωνα με το HRANA, οι δικηγόροι των κατηγορουμένων δεν είχαν πρόσβαση σε μεγάλο μέρος του φακέλου της υπόθεσης, ούτε αρκετό χρόνο για να εξετάσουν τα έγγραφα και τα αποδεικτικά στοιχεία.
Η δεύτερη υπόθεση αφορά τη Λεϊλά Αμπολχασανί, μητέρα δύο εφήβων, η οποία κρίθηκε ένοχη για εμπρησμό σε κατάστημα κατά τη διάρκεια διαδήλωσης. Οι συγγενείς της αρνούνται τις κατηγορίες, υποστηρίζοντας ότι η γυναίκα απλώς βιντεοσκοπούσε τη φωτιά τη στιγμή του περιστατικού. Η υπόθεσή της έχει πλέον παραπεμφθεί στο Εφετείο, όπου αναμένεται νέα εκδίκαση.
Ένα ευρύτερο κύμα εκτελέσεων
Από την έναρξη του πολέμου με τις ΗΠΑ, η Τεχεράνη έχει εκτελέσει 29 άνδρες με κατηγορίες που σχετίζονται με τις διαδηλώσεις, σύμφωνα με τη μη κυβερνητική οργάνωση Iran Human Rights (IHR), που εδρεύει στη Νορβηγία. Μέχρι σήμερα δεν έχει εκτελεστεί καμία γυναίκα για τέτοιες κατηγορίες, ωστόσο τουλάχιστον 16 γυναίκες έχουν εκτελεστεί για άλλα αδικήματα. Τον Απρίλιο, ο αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ αναμετέδωσε στην πλατφόρμα X μήνυμα ενός νεαρού φιλοϊσραηλινού ακτιβιστή, σύμφωνα με το οποίο οκτώ Ιρανές κινδύνευαν με απαγχονισμό, ζητώντας την απελευθέρωσή τους. Ωστόσο, όπως προέκυψε, ορισμένες από αυτές τις γυναίκες δεν είχαν καταδικαστεί σε θάνατο, ενώ άλλες είχαν ήδη αποφυλακιστεί. Μία εξ αυτών, η Μπιτά Χεματί, είχε καταδικαστεί σε θάνατο επειδή εκτόξευε τσιμεντόλιθους εναντίον των δυνάμεων ασφαλείας από την ταράτσα ενός σπιτιού.
Το Ιράν στρέφεται και κατά της Ευρώπης
Παράλληλα με τις καταδίκες, η ιρανική ηγεσία εντείνει τη ρητορική της απέναντι στη Δύση. Ο εκπρόσωπος του ιρανικού υπουργείου Εξωτερικών, Εσμαΐλ Μπαγκαεΐ, δήλωσε ότι η Ευρώπη «δεν μπορεί πλέον να παρουσιάζεται ως ανεξάρτητη και κυρίαρχη», τη στιγμή που συμμορφώνεται με τις απαιτήσεις των Ηνωμένων Πολιτειών. Σε ανάρτησή του στο X, ο Μπαγκαεΐ επικαλέστηκε το έργο του Γάλλου φιλοσόφου Ετιέν ντε λα Μποεσί, «Πραγματεία περί Εθελοδουλείας», υποστηρίζοντας ότι η κυριαρχία δεν διατηρείται μόνο μέσω της επιβολής, αλλά συχνά διαιωνίζεται μέσω της συναίνεσης όσων θα μπορούσαν να ενεργήσουν ανεξάρτητα. «Η Ευρώπη δεν μπορεί πλέον να μιλά για στρατηγική αυτονομία, ενώ απλώς εκτελεί τις εντολές της Ουάσινγκτον», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Ο Ιρανός αξιωματούχος υποστήριξε ότι η στρατηγική αυτονομία δεν εξασφαλίζεται με διακηρύξεις, αλλά αποδεικνύεται στην πράξη μέσω της ικανότητας μιας χώρας να λαμβάνει αποφάσεις ανεξάρτητα, ακόμη και όταν αυτές διαφέρουν από τις θέσεις μιας ισχυρότερης δύναμης. «Η Ευρώπη πρέπει να επιλέξει: είτε να συμπεριφέρεται ως ανεξάρτητος παράγοντας, είτε να συνηθίσει τόσο πολύ να επαναλαμβάνει τις πολιτικές κάποιου άλλου, ώστε να θεωρεί αυτή την ηχώ ως αυτονομία», τόνισε ο Μπαγκαεΐ. Οι δηλώσεις αυτές έρχονται σε μια περίοδο έντονης διεθνούς πίεσης προς την Τεχεράνη, τόσο για το πυρηνικό της πρόγραμμα όσο και για τον χειρισμό των διαδηλώσεων στο εσωτερικό της χώρας.
