Έξι σημαντικές προσωπικότητες του χώρου της μόδας και της φωτογραφίας συνέταξαν μια λίστα με τις 25 πιο επιδραστικές φωτογραφίες μόδας του τελευταίου αιώνα. Η επιλογή δημοσιεύθηκε στο περιοδικό T Magazine και επιχειρεί να αποτυπώσει τις εικόνες που διαμόρφωσαν τον τρόπο με τον οποίο ντυνόμαστε και αντιλαμβανόμαστε το στιλ. Πρόκειται για ένα εγχείρημα που, όπως παραδέχονται και οι ίδιοι οι δημιουργοί του, ήταν εξαιρετικά δύσκολο λόγω της δυσκολίας να μετρηθεί με ακρίβεια η επιρροή μιας εικόνας. Η λίστα καλύπτει δεκαετίες δημιουργίας, από τα μέσα του 20ού αιώνα μέχρι σήμερα.
Πώς επιλέχθηκαν οι πιο επιδραστικές φωτογραφίες μόδας
Η φωτογραφία μόδας συχνά δεν αντιμετωπίζεται με τον σεβασμό που της αξίζει στους κύκλους της υψηλής τέχνης, παρότι είναι απροκάλυπτα εμπορική. Μοντέλα με ενυδατωμένο δέρμα και ανεμοδαρμένα μαλλιά, να κρατούν τσάντες αξίας 5.000 δολαρίων σε παραλίες, πισίνες ή στέγες πολυκατοικιών, αποτελούν κλασικές εικόνες του είδους. Ο Αμερικανός φωτογράφος Ρίτσαρντ Άβεντον είχε συνοψίσει τη φιλοσοφία αυτή δηλώνοντας πως «η μόδα έχει να κάνει με το ποιος θέλεις να είσαι, όχι με το ποιος είσαι».
Ορισμένες από τις φωτογραφίες που συμπεριλήφθηκαν στη λίστα ξεπέρασαν τα όρια του εμπορικού και προκάλεσαν έντονο δημόσιο διάλογο. Το 1992 η εταιρεία United Colors of Benetton χρησιμοποίησε σε καμπάνια της μια φωτογραφία που είχε πρωτοδημοσιευθεί το 1990 στο περιοδικό Life, απεικονίζοντας τον ακτιβιστή κατά του AIDS Ντέιβιντ Κίρμπι στο κρεβάτι του θανάτου του. Η εικόνα προκάλεσε τεράστια αντιπαράθεση διεθνώς για τα όρια της διαφημιστικής χρήσης προσωπικού πόνου. Αντίστοιχα, το 2010 η ιταλική Vogue δημοσίευσε φωτογραφικό αφιέρωμα του Στίβεν Μάιζελ με θέμα μια πετρελαιοκηλίδα, με την εφημερίδα The Guardian να αναρωτιέται δημόσια αν η δουλειά ήταν «εύστοχη ή προκλητικά χυδαία».
Το πλαίσιο πίσω από τις εμβληματικές εικόνες
Η δυσκολία εντοπισμού της πραγματικής επιρροής μιας φωτογραφίας μόδας αναδεικνύεται και μέσα από συγκεκριμένα παραδείγματα που περιλαμβάνει η ανάλυση του T Magazine. Το 1993 ο σχεδιαστής Μαρκ Τζέικομπς παρουσίασε τη γνωστή grunge συλλογή του, μια απόφαση που τελικά οδήγησε στην απόλυσή του από τον οίκο Perry Ellis. Κανείς δεν μπορεί να βεβαιώσει με σιγουριά αν η συλλογή εκείνη εμπνεύστηκε από τη δουλειά του φωτογράφου Τζόζεφ Σάμπο, ο οποίος τη δεκαετία του 1970 κατέγραψε το άγχος και τη δόξα της προαστιακής εφηβείας μέσα από τον φακό του.
Παρόμοιο ερωτηματικό τίθεται και για τη σχέση των σημερινών φωτογράφων του street-style με παλαιότερους δημιουργούς. Ο Αμερικανός φωτογράφος και ζωγράφος Σολ Λάιτερ, με την πρώιμη δουλειά του στις δεκαετίες του 1940 και του 1950, θεωρείται πως ουσιαστικά όρισε αυτό που αργότερα αναγνωρίστηκε ως η σχολή φωτογραφίας της Νέας Υόρκης. Παραμένει ωστόσο άγνωστο αν οι σύγχρονοι δημιουργοί που καταγράφουν το στιλ στους δρόμους των μεγαλουπόλεων γνωρίζουν καν το έργο του. Αυτή η ασάφεια ως προς τις πηγές έμπνευσης είναι, σύμφωνα με τους συντάκτες της λίστας, ένα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία της έρευνας για τις πιο επιδραστικές φωτογραφίες μόδας των τελευταίων εκατό χρόνων.
Παρά τους εμπορικούς περιορισμούς που συνοδεύουν εξ ορισμού τη φωτογραφία μόδας, τα εικαστικά αφιερώματα, τα editorials και οι καμπάνιες των μεγάλων οίκων συνέχισαν να λειτουργούν ως πύλη εισόδου σε νέες ιδέες γύρω από την ταυτότητα και την ομορφιά. Οι έξι ειδικοί που συνέβαλαν στη σύνθεση της λίστας του T Magazine επεσήμαναν πως ακριβώς αυτή η ικανότητα να προκαλούν συζήτηση, θετική ή αρνητική, είναι που καθιστά ορισμένες εικόνες πραγματικά αξέχαστες μέσα στον χρόνο.
