Το πρόγραμμα Θεσσαλονίκης του Αλέξη Τσίπρα επανέρχεται στο προσκήνιο, οκτώ μήνες πριν από τις εθνικές εκλογές, μέσα από άρθρο-ανάλυση της δημοσιογράφου Άννας Παναγιωταρέα. Η αρθρογράφος επισημαίνει ότι έχει ήδη ξεκινήσει πρώιμος κομματικός πόλεμος στην ελληνική πολιτική σκηνή, με φόντο τη σύγκριση παλαιότερων προεκλογικών υποσχέσεων που δεν τηρήθηκαν. Στο επίκεντρο βρίσκεται η δέσμευση που έδωσε ο κ. Τσίπρας το 2014, γνωστή ως πρόγραμμα Θεσσαλονίκης, με στόχο την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης. Η ανάλυση καταλήγει ότι καμία από τις βασικές δεσμεύσεις δεν υλοποιήθηκε όταν ο ίδιος ανέλαβε την εξουσία.
Διαβάστε επίσης: Ζώδια Σήμερα 8/9: Τα Do’s και Don’ts στο Άκρως Ζωδιακό
Οι αθετημένες υποσχέσεις του προγράμματος Θεσσαλονίκης
Σύμφωνα με το άρθρο, το πρόγραμμα Θεσσαλονίκης του 2015 περιλάμβανε πέντε συγκεκριμένες δεσμεύσεις για την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης. Η πρώτη αφορούσε την παροχή δωρεάν ρεύματος σε 300.000 νοικοκυριά, δέσμευση που, όπως σημειώνεται στο άρθρο, δεν υλοποιήθηκε ποτέ. Η δεύτερη προέβλεπε πρόγραμμα επιδότησης σίτισης για άλλες 300.000 άπορες οικογένειες, το οποίο επίσης δεν εφαρμόστηκε.
Στη λίστα περιλαμβάνονταν ακόμη η δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη για τους ανασφάλιστους πολίτες, μαζί με παροχή στέγης, καθώς και η επαναφορά της 13ης σύνταξης για συνταξιούχους με αποδοχές κάτω από 700 ευρώ. Καμία από τις δύο αυτές δεσμεύσεις δεν τηρήθηκε, σύμφωνα με την καταγραφή του άρθρου. Τέλος, η πέμπτη υπόσχεση αφορούσε την κατάργηση του ΕΝΦΙΑ και την αντικατάστασή του με Φόρο Μεγάλης Ακίνητης Περιουσίας, μια δέσμευση που ούτε αυτή έγινε πράξη.
Το άρθρο παραλληλίζει την τακτική αυτή με την κωμωδία του Σαίξπηρ «Much Ado About Nothing» του 1598, χαρακτηρίζοντάς την ενδεικτική των μεθόδων πολιτικής εξαπάτησης. Παράλληλα, γίνεται αναφορά στον πρώην υπουργό Οικονομικών Ευκλείδη Τσακαλώτο, ο οποίος είχε παραδεχθεί δημόσια την υπερφορολόγηση της μεσαίας τάξης για ιδεολογικούς λόγους κατά τη διάρκεια της τετραετούς διακυβέρνησης.
Προειδοποιήσεις για την πολιτική σταθερότητα
Η αρθρογράφος εκφράζει προβληματισμό για την ένταση του πρώιμου κομματικού πολέμου, οκτώ μήνες πριν από τις κάλπες, εκτιμώντας ότι ενέχει κινδύνους για την πολιτική σταθερότητα και τη συντεταγμένη οικονομική πορεία της χώρας. Σύμφωνα με το άρθρο, υπάρχει ανησυχία ότι εθνικά ζητήματα που απαιτούν ομοψυχία ενδέχεται να χρησιμοποιηθούν ως πολιτικό όπλο, με τη δεξιά να επικαλείται τον κίνδυνο από τον Ερντογάν και την αριστερά να προβάλλει τον ρόλο της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, εκπροσωπούμενης από τη Λάουρα Κοβέσι, ως εργαλείο σκανδαλοθηρίας.
Στο ίδιο κείμενο περιγράφεται η κατάσταση των κομμάτων ως περίοδος εσωτερικής αμφισβήτησης, με νεόκοπους πολιτικούς σχηματισμούς να διαγκωνίζονται για την είσοδο στη Βουλή. Γίνεται αναφορά στο δόγμα του Μάο περί «μεγάλης προεκλογικής αναταραχής», ως περιγραφικό της τρέχουσας πολιτικής συγκυρίας. Η ανάλυση συνδέει το ιστορικό προηγούμενο του προγράμματος Θεσσαλονίκης με τις σημερινές προσπάθειες αμφισβήτησης της κυβέρνησης του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, τις οποίες χαρακτηρίζει ως προσπάθεια «κατεδάφισης» με τη στήριξη συγκεκριμένων μέσων ενημέρωσης και λογαριασμών σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Το άρθρο αναφέρεται επίσης στη συνεργασία Τσίπρα και Πάνου Καμμένου κατά την περίοδο της κοινής διακυβέρνησης, την οποία αποκαλεί περίοδο ριψοκίνδυνης εταιρικής διακυβέρνησης, υπονοώντας ότι οι σημερινοί σύμβουλοι του πρώην πρωθυπουργού αγνοούν τις συνέπειες εκείνης της περιόδου. Σημειώνεται παράλληλα ότι το εκλογικό σώμα είχε ήδη υποκύψει στο παρελθόν σε αντίστοιχες προεκλογικές τακτικές, με βαρύ τίμημα για τους πολίτες και για τη διεθνή εικόνα της Ελλάδας.
