Ένα από τα πιο συνηθισμένα σενάρια στις εταιρείες ασφαλείας είναι το εξής: μια οικογένεια βάζει συναγερμό, φεύγει για δουλειά, και μισή ώρα αργότερα χτυπάει το κινητό με ειδοποίηση παραβίασης. Ο «διαρρήκτης» είναι ο γάτος, που αποφάσισε να ανέβει στον καναπέ του σαλονιού. Μετά από δυο τρεις τέτοιες φορές, πολλοί απλώς σταματούν να οπλίζουν το σύστημα όταν λείπουν. Και ένας συναγερμός που δεν οπλίζεται είναι ένας συναγερμός που δεν υπάρχει.
Το πρόβλημα ξεκινά από τον τρόπο που λειτουργούν οι κλασικοί ανιχνευτές κίνησης. Οι παθητικοί υπέρυθροι αισθητήρες (PIR) αντιλαμβάνονται τις μεταβολές της θερμικής ακτινοβολίας στον χώρο. Ένα ζώο είναι ζεστό σώμα που κινείται, οπότε από τη σκοπιά του αισθητήρα δεν διαφέρει πολύ από έναν άνθρωπο. Οι απλοί ανιχνευτές δεν έχουν τρόπο να ξεχωρίσουν τον έναν από τον άλλον, και εδώ ακριβώς βρίσκεται η αιτία των περισσότερων ψευδών συναγερμών σε σπίτια με κατοικίδια.
Η λύση είναι οι ανιχνευτές με ανοσία σε κατοικίδια, γνωστοί και ως pet immune. Αναλύουν το μέγεθος και το ύψος της θερμικής πηγής και αγνοούν ζώα μέχρι ένα συγκεκριμένο βάρος, συνήθως γύρω στα 20 με 25 κιλά και σε ύψος έως μισό μέτρο περίπου. Κάποια σύγχρονα ασύρματα συστήματα προσθέτουν και αλγόριθμους που επεξεργάζονται το σήμα σε πολλαπλά επίπεδα, ώστε να ξεχωρίζουν πιο αξιόπιστα την κίνηση ενός ανθρώπου. Στα τεχνικά χαρακτηριστικά ενός συστήματος όπως το ajax alarm, ή αντίστοιχων λύσεων, η ρύθμιση ευαισθησίας και η ανοσία σε ζώα αναφέρονται ξεχωριστά για κάθε ανιχνευτή, και αυτά τα δύο στοιχεία κάνουν τη διαφορά σε ένα σπίτι με ζώα.
Ωστόσο, κανένας αισθητήρας δεν κάνει θαύματα αν τοποθετηθεί λάθος. Ο ανιχνευτής pet immune υπολογίζει ότι το ζώο κινείται στο πάτωμα. Αν όμως η γάτα ανέβει σε μια ντουλάπα, σε ένα ράφι ή στη ράχη του καναπέ, βρίσκεται πια στο «ύψος ανθρώπου» και ο αισθητήρας δεν έχει τρόπο να το γνωρίζει. Γι’ αυτό η θέση και η γωνία του ανιχνευτή μετράνε πολύ. Καλό είναι να μη «βλέπει» προς έπιπλα όπου ανεβαίνει το ζώο ή προς σκάλες που μπορεί να χρησιμοποιεί. Οι τεχνικοί με εμπειρία κάνουν συνήθως ένα τεστ βάδισης με το ζώο στο σπίτι πριν ολοκληρώσουν την εγκατάσταση.
Μια άλλη λύση είναι η ζωνοποίηση. Αντί να οπλίζεται όλο το σπίτι με τον ίδιο τρόπο, μπορούν να ενεργοποιούνται μόνο οι μαγνητικές επαφές σε πόρτες και παράθυρα, μαζί με ανιχνευτές σε χώρους όπου το ζώο δεν έχει πρόσβαση. Για παράδειγμα, αν ο σκύλος μένει στο σαλόνι και την κουζίνα, τα υπνοδωμάτια και ο διάδρομος μπορούν να καλύπτονται κανονικά. Έτσι η περίμετρος παραμένει προστατευμένη, ενώ το ζώο κυκλοφορεί ελεύθερα.
Αρκετά σύγχρονα συστήματα δέχονται επίσης ανιχνευτές με κάμερα, που στέλνουν μια σύντομη φωτογραφία ή βίντεο όταν ενεργοποιούνται. Με μια ματιά στο κινητό φαίνεται αν πρόκειται για πραγματικό περιστατικό ή για τον σκύλο που κυνηγούσε μια μύγα. Για τον ιδιοκτήτη, η διαφορά ανάμεσα σε έναν πανικό στο γραφείο και σε ένα χαμόγελο είναι μια φωτογραφία. Και για το κέντρο λήψης σημάτων, είναι η διαφορά ανάμεσα σε μια περιττή κινητοποίηση και σε μια επέμβαση που μετράει.
