Κρίστα Πάικ: «Πονάει το σώμα μου, πονάει η ψυχή μου»

Έναν ολόκληρο μήνα μετά την αποτυχημένη εκτέλεσή της με θανατηφόρα ένεση στο Τενεσί, η Κρίστα Πάικ έσπασε τη σιωπή της. Σε δήλωση που δημοσιοποίησε η νομική της ομάδα την Παρασκευή (30/10), η 50χρονη κρατούμενη περιγράφει τον αδιάκοπο πόνο που βιώνει και καταγγέλλει την ανικανότητα που οδήγησε σε αυτή την κατάσταση. Η υπόθεση έχει προκαλέσει σοκ και θέτει ξανά ερωτήματα για τον τρόπο εκτέλεσης της θανατικής ποινής στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Μία ώρα για τη φλέβα και η δόση των 5 γραμμαρίων πεντοβαρβιτάλης

Στις 30 Σεπτεμβρίου, η Κρίστα Πάικ οδηγήθηκε στον θάλαμο εκτελέσεων της ανδρικής φυλακής Riverbend, όπου την έδεσαν σε ειδικό φορείο για να της χορηγηθεί θανατηφόρα ένεση. Είχε καταδικαστεί για τη δολοφονία της συμμαθήτριάς της, Κολίν Σλέμερ, το 1995, όταν η ίδια ήταν μόλις 18 ετών. Η κρατούμενη μπήκε στην αίθουσα, όπως αναφέρει, «έτοιμη να πεθάνω», έχοντας αποχαιρετήσει τους ανθρώπους που τη στήριξαν.

Η διαδικασία εξελίχθηκε σε σοβαρότατη αποτυχία. Τα μέλη της ομάδας εκτέλεσης χρειάστηκαν σχεδόν μία ώρα για να εξασφαλίσουν ενδοφλέβια πρόσβαση. Στην Πάικ χορηγήθηκε δόση 5 γραμμαρίων πεντοβαρβιτάλης, αλλά συνέχισε να αναπνέει και επέζησε.

Ιατρικοί εμπειρογνώμονες δήλωσαν σοκαρισμένοι από το επίπεδο ανεπάρκειας στον θάλαμο. Ο δικηγόρος της Πάικ, ο οποίος ήταν παρών, δημοσιοποίησε λεπτομερή περιγραφή των γεγονότων. «Με πληγώνει βαθιά η ανικανότητα που έχει φέρει τόσους ανθρώπους σε αυτή την τρομερή θέση», ανέφερε.

Δέκα ημέρες στο νοσοκομείο και η επιστροφή στην απομόνωση

«Μερικές μέρες αργότερα ξύπνησα μόνη μου σε ένα νοσοκομείο, μπερδεμένη και πονώντας», περιγράφει η Πάικ. Από εκείνη τη νύχτα δεν έχει περάσει στιγμή χωρίς πόνο: «Πονάει το σώμα μου. Πονάνε τα χέρια μου, οι παλάμες μου, ο λαιμός μου. Εξακολουθώ να δυσκολεύομαι να μιλήσω. Και ο πόνος δεν είναι μόνο σωματικός. Υπάρχει πόνος στο μυαλό μου και στην ψυχή μου». Παρέμεινε στο νοσοκομείο για δέκα ημέρες, λαμβάνοντας εντατική ιατρική φροντίδα.

Στη συνέχεια επέστρεψε στο σωφρονιστικό κέντρο Debra Johnson, στο Νάσβιλ, όπου νοσηλεύεται στο αναρρωτήριο. Οι δικηγόροι της ανακοίνωσαν ότι περπατάει και σχηματίζει προτάσεις, ωστόσο η ανάρρωσή της παραμένει αργή και επώδυνη. «Η ανάρρωση δεν είναι το ίδιο με το να είσαι εντάξει», σημειώνει, περιγράφοντας ζωή σε μεγάλο βαθμό απομονωμένη από τους υπόλοιπους κρατουμένους.

Η απομόνωση συνιστά επιπλέον μορφή πόνου και επανάληψη των 28 ετών που έχει περάσει σε συνθήκες απομόνωσης. Παρά ταύτα, αντλεί δύναμη από την υποστήριξη ανθρώπων σε όλο τον κόσμο. Η Κρίστα Πάικ εξακολουθεί να αντιμετωπίζει τη θανατική ποινή, ενώ το μέλλον της παραμένει αβέβαιο.