Στη γωνία της οδού Υψηλάντου με την Περικλέους, στο Λουτράκι, κρύβεται ένας μικρός φούρνος που δύσκολα προσέχει όποιος περνά βιαστικός. Μπροστά από την είσοδο, τα ξύλα στέκονται τακτοποιημένα σε στοίβες, κομμένα στο ίδιο μέγεθος, έτοιμα να τροφοδοτήσουν τη φωτιά. Σε λίγες ώρες θα έχουν μετατραπεί σε θράκα μέσα στον μεγάλο χτιστό ξυλόφουρνο, και η μυρωδιά του καμένου ξύλου θα ανακατευτεί με εκείνη του φρεσκοψημένου ψωμιού. Για όσους περάσουν από εκεί νωρίς το πρωί, είναι σαν να γυρνούν δεκαετίες πίσω, σε μια εποχή που το ψωμί μύριζε αλλιώς.
Πίσω από τον πάγκο στέκεται ο Άγγελος Μαργέτης, 88 ετών, γεννημένος το 1938 στην Κόρινθο. Με λευκά μαλλιά, λιγνή κορμοστασιά και χέρια σημαδεμένα από δεκαετίες δίπλα στη φωτιά, φορά την ποδιά του και πιάνει το μακρύ φουρνόφτυαρο με μια άνεση που δεν διδάσκεται σε καμία σχολή. Είναι η μνήμη του σώματος, αποτέλεσμα χρόνων επανάληψης. Η επιγραφή στο κατάστημα γράφει «Φούρνος Μαργέτη», όμως οι Αθηναίοι που παραθερίζουν χρόνια στο Λουτράκι τον έχουν βαφτίσει άτυπα «τον φούρνο του παππού», ένα παρατσούκλι που ο ίδιος ίσως ούτε καν γνωρίζει.
Ο γηραιότερος φούρναρης της Κορινθίας
Στα 88 του χρόνια, ο Άγγελος Μαργέτης θεωρείται ο γηραιότερος φούρναρης της Κορινθίας και ένας από τους γηραιότερους σε ολόκληρη τη χώρα. Παρά την ηλικία του, εξακολουθεί να σηκώνεται πριν καν ξημερώσει. «Κάθε πρωί στις 4:30 είμαι εδώ και η παραγωγή βγαίνει στις 9 το πρωί», περιγράφει ο ίδιος. Ανάμεσα σε αυτές τις δύο ώρες κρύβονται πέντε ολόκληρες ώρες προετοιμασίας, μέχρι να βγουν στις λαμαρίνες τα πρώτα καρβέλια. Ψωμί με προζύμι, σπανακόπιτες, τυρόπιτες, κρουασάν, σταφιδόψωμα και κουλούρια περνούν όλα από τον ίδιο φούρνο, με τον ίδιο τρόπο που έμαθε να ψήνει πριν από περισσότερες από έξι δεκαετίες.
Μια ζωή δίπλα στον ξυλόφουρνο
Το κατάστημα στη σημερινή του θέση, στη γωνία του Λουτρακίου, άνοιξε το 2007. Η σχέση όμως του Άγγελου Μαργέτη με το επάγγελμα ξεκινά πολύ νωρίτερα. Το 1962 ήταν η πρώτη χρονιά που ασφαλίστηκε στο τότε ΤΕΒΕ, όμως στην πραγματικότητα είχε ήδη χρόνια δουλειάς στην πλάτη του. Είχε ξεκινήσει να εργάζεται από τα 18 του χρόνια, σε μια εποχή όπου για πολλά νέα παιδιά η δουλειά ξεκινούσε πολύ πριν κοπεί το πρώτο ένσημο. Έτσι, τα 64 χρόνια εργασίας που φέρει σήμερα στις πλάτες του δεν είναι απλώς ένας αριθμός, αλλά μια ολόκληρη ζωή αφιερωμένη στη φωτιά και στο ζυμάρι.
Από τότε άλλαξαν σχεδόν τα πάντα γύρω του. Οι φούρνοι εκσυγχρονίστηκαν, οι μηχανές πολλαπλασιάστηκαν, οι πρώτες ύλες μεταβλήθηκαν, ακόμη και ο τρόπος με τον οποίο ένας καταναλωτής αγοράζει σήμερα ένα καρβέλι ψωμί δεν έχει καμία σχέση με παλιότερα εποχή. Ωστόσο, μέσα σε όλες αυτές τις αλλαγές, ο Άγγελος Μαργέτης παρέμεινε σταθερός στις συνήθειές του. Συνεχίζει να ψήνει με τον ξυλόφουρνο, να ζυμώνει με προζύμι και να ακολουθεί τον ίδιο ρυθμό ξυπνήματος που τηρούσε δεκαετίες πριν.
Το μυστικό της αντοχής
Όταν κάποιος τον ρωτά τι μπορεί να κρατά έναν άνθρωπο 88 ετών ακόμη όρθιο μπροστά σε έναν αναμμένο ξυλόφουρνο, ξημερώματα, η απάντησή του έρχεται χωρίς δεύτερη σκέψη: «Θα συνεχίσω όσο αντέχω». Μια φράση απλή, χωρίς υπερβολές, που ωστόσο συμπυκνώνει μια ολόκληρη φιλοσοφία ζωής. Παράλληλα, η καθημερινή επαφή με τη φωτιά, το ζυμάρι και τη ρουτίνα φαίνεται πως λειτουργεί για εκείνον σχεδόν σαν πυξίδα, δίνοντάς του λόγο να σηκώνεται κάθε πρωί πριν καν ξημερώσει το Λουτράκι.
Σε μια εποχή όπου οι παραδοσιακοί φούρνοι με ξύλα σπανίζουν και οι περισσότερες φουρνιές παράγονται πλέον με βιομηχανικές μεθόδους, η περίπτωση του Άγγελου Μαργέτη ξεχωρίζει. Οι πελάτες, πολλοί εκ των οποίων παραθερίζουν χρόνια στην περιοχή, γνωρίζουν πως στη γωνία της Υψηλάντου με την Περικλέους θα βρουν κάτι σπάνιο σήμερα: έναν άνθρωπο που, στα 88 του χρόνια, συνεχίζει να ψήνει το ψωμί με τα ίδια χέρια και την ίδια πειθαρχία που τον συνόδευσαν επί έξι ολόκληρες δεκαετίες.
