Σπαρακτικές μαρτυρίες επιζώντων στα Τέμπη: «Δεν θέλω να πεθάνω»

Η δίκη για τη σιδηροδρομική τραγωδία των Τεμπών στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων της Λάρισας έλαβε συγκλονιστική διάσταση στην 46η δικάσιμο, καθώς ανέβηκαν στο βήμα επιζώντες της σύγκρουσης της 28ης Φεβρουαρίου. Μετά την προηγούμενη συνεδρίαση, όπου κατέθεσε ο Βαγγέλης Βλάχος για το «προδιαγεγραμμένο έγκλημα», μίλησαν όσοι βρέθηκαν μέσα στα βαγόνια τη νύχτα του δυστυχήματος. Οι μαρτυρίες τους φώτισαν τα δευτερόλεπτα μετά τη σύγκρουση, όταν η λάμψη, η φωτιά και ο εγκλωβισμός μετέτρεψαν το ταξίδι σε αγώνα επιβίωσης. Η διαδικασία συνεχίζεται σήμερα, Τρίτη 3 Νοεμβρίου, με νέες καταθέσεις μαρτύρων.

Η πορτοκαλί λάμψη και η έξοδος από το φλεγόμενο βαγόνι Β2

Πρώτος κατέθεσε ο 24χρονος Άγγελος Φανουράκης, επιβάτης του βαγονιού Β2 της επιβατικής αμαξοστοιχίας, ο οποίος δεν είχε κληθεί να μιλήσει ενώπιον του εφέτη ανακριτή Σωτήρη Μπακαΐμη κατά την κύρια ανάκριση. Περιέγραψε τη στιγμή του μοιραίου με λόγια που πάγωσαν την αίθουσα: μια πολύ δυνατή λάμψη με πορτοκαλί χρώμα και έναν ήχο σαν να τρίβονταν σίδερα. «Πετάγομαι και βάζω ενστικτωδώς τα χέρια μου μπροστά. Κάναμε τούμπες μέσα στο βαγόνι», κατέθεσε, εξηγώντας πως την ώρα που εκσφενδονιζόταν όλα μαύρισαν γύρω του.

Μόλις συνήλθε, αντιλήφθηκε την έντονη οσμή, τα σπασμένα τζάμια στην κουκέτα και τις δύο νεαρές γυναίκες που βρίσκονταν πεσμένες κάτω και προσπαθούσαν να σηκωθούν. Από το κάτω μέρος του βαγονιού είχε ήδη ξεσπάσει εστία φωτιάς, που πλησίαζε προς το μέρος τους. «Πολύ γρήγορα καταλαβαίνουμε πως το παράθυρο ήταν η μόνη έξοδος. Πετάμε τις βαλίτσες και ένας ένας φεύγει», περιέγραψε, θυμούμενος τους καπνούς και τις φωνές που ζητούσαν βοήθεια.

Ο Φανουράκης μίλησε και για τη δύσκολη αποκατάσταση: δύο μέρες στο νοσοκομείο, ενάμιση μήνα καθηλωμένος στο σπίτι και άλλον τόσο με κηδεμόνα για τη μέση του. «Η άμυνά μου ήταν να μην ασχολούμαι με ό,τι συνέβη», είπε, απευθύνοντας ένα «συγγνώμη» στους συγγενείς των θυμάτων. Ο συνήγορος υποστήριξης της κατηγορίας και πατέρας θύματος, Αντώνης Ψαρόπουλος, ζήτησε να εξεταστούν η βαλίτσα και τα παπούτσια που ο μάρτυρας κρατούσε εκείνη τη μέρα και είχε φέρει μαζί του στο δικαστήριο.

«Δεν θέλω να πεθάνω»: Οι φωνές στο κουπέ της Καλλιόπης Καλαϊτζίδου

Η συνεδρίαση έκλεισε με τη μαρτυρία της Καλλιόπης Καλαϊτζίδου, επιβάτιδας του ίδιου, δεύτερου βαγονιού, που ταξίδευε μαζί με νεαρές γυναίκες οι οποίες έχασαν τη ζωή τους. «Πριν το δυστύχημα, ήμασταν ένα χαρούμενο κουπέ», θυμήθηκε, περιγράφοντας τη σφοδρότητα της σύγκρουσης. «Θυμάμαι να αιωρούμαι και μια ξαφνική λάμψη. Όταν άνοιξα τα μάτια, το πόδι μου ήταν εγκλωβισμένο στην πόρτα του κουπέ», κατέθεσε, προσθέτοντας πως η ατμόσφαιρα ήταν αποπνικτική και η θερμοκρασία ανέβαινε συνεχώς.

Σε ερώτηση της προέδρου για τα άλλα άτομα στο κουπέ, η μάρτυρας μετέφερε τις τελευταίες τους κραυγές: «Δεν θέλω να πεθάνω, θα πεθάνουμε». Όπως είπε, εκείνο που την κινητοποίησε να σηκωθεί όρθια ήταν οι φωνές «φωτιά, φωτιά» που ακούγονταν μέσα στο βαγόνι. Με τη βοήθεια άλλων επιβατών κατάφερε τελικά να απεγκλωβιστεί και να φτάσει πάνω στον δρόμο.

Στη διάρκεια της κατάθεσης σημειώθηκε ένταση, όταν η Κανέλα Ανδρεάδου, μητέρα της Αφροδίτης Τσιώμα, υπέβαλλε ερωτήσεις παράλληλα με την πρόεδρο, η οποία εκνευρίστηκε. «Θέλω να μάθω», αντέτεινε η μητέρα του θύματος. Η Καλαϊτζίδου ολοκλήρωσε τη μαρτυρία της με μια φράση που συμπύκνωσε το νόημα της παρουσίας των επιζώντων στο δικαστήριο: «Είμαι εδώ για αυτά τα παιδιά. Για να ακουστούν όλες οι φωνές».