Νέα επιστημονική μελέτη φέρνει στο προσκήνιο τη σχέση ανάμεσα στη σωματική δραστηριότητα και τον κίνδυνο εμφάνισης διαβήτη τύπου 2. Η έρευνα δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό Diabetes, Obesity and Metabolism και αναλύει δεδομένα από δεκάδες χιλιάδες συμμετέχοντες. Τα ευρήματα δείχνουν ότι όσο περισσότερο κινείται κανείς με μέτρια έως έντονη ένταση, τόσο μεγαλύτερο φαίνεται να είναι το όφελος για τη μεταβολική υγεία. Η μελέτη ενισχύει τα ήδη υπάρχοντα στοιχεία που συνδέουν τη συστηματική άσκηση με χαμηλότερο κίνδυνο εμφάνισης της νόσου.
Διαβάστε επίσης: Η Ελεονώρα Μελέτη απαντά στις κατηγορίες για τους εργαζομένους
Τι έδειξε η έρευνα για τον διαβήτη τύπου 2
Οι ερευνητές ανέλυσαν στοιχεία από σχεδόν 88.000 συμμετέχοντες της βάσης δεδομένων UK Biobank, εξετάζοντας τα επίπεδα μέτριας έως έντονης σωματικής δραστηριότητας που κατέγραφε ο καθένας. Η σύγκριση ανάμεσα στις δύο ακραίες ομάδες ήταν αποκαλυπτική. Όσοι βρίσκονταν στην ομάδα με τα χαμηλότερα επίπεδα δραστηριότητας παρουσίασαν περίπου διπλάσιο σχετικό κίνδυνο εμφάνισης διαβήτη τύπου 2 σε σύγκριση με τους πιο δραστήριους συμμετέχοντες. Η διαφορά στον χρόνο άσκησης ανάμεσα στις δύο ομάδες ήταν μεγάλη, καθώς οι πιο δραστήριοι συγκέντρωναν κατά διάμεσο όρο 409 λεπτά την εβδομάδα, ενώ η ομάδα χαμηλότερης δραστηριότητας έφτανε μόλις τα 121 λεπτά.
Αξίζει να διευκρινιστεί ότι η έρευνα είχε παρατηρητικό χαρακτήρα. Αυτό σημαίνει ότι τα αποτελέσματα δείχνουν ισχυρή στατιστική συσχέτιση ανάμεσα στην άσκηση και τον μειωμένο κίνδυνο, όχι ότι η μειωμένη δραστηριότητα προκαλεί από μόνη της τη νόσο. Οι επιστήμονες σημειώνουν πάντως ότι τα 409 λεπτά δεν αποτελούν σύσταση ούτε κάποιο όριο πάνω από το οποίο ξεκινούν τα οφέλη, αλλά απλώς τη διάμεση τιμή που καταγράφηκε στην πιο δραστήρια ομάδα της συγκεκριμένης έρευνας.
Οι συστάσεις του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας
Για τους περισσότερους ενήλικες, οι επίσημες συστάσεις του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας παραμένουν πολύ πιο προσιτός οδηγός από τα 409 λεπτά της μελέτης. Ο οργανισμός προτείνει 150 έως 300 λεπτά μέτριας έντασης αερόβιας δραστηριότητας την εβδομάδα ή εναλλακτικά 75 έως 150 λεπτά έντονης δραστηριότητας, σε συνδυασμό με ασκήσεις μυϊκής ενδυνάμωσης τουλάχιστον δύο ημέρες την εβδομάδα. Στη νέα μελέτη, όλοι οι συμμετέχοντες της πιο δραστήριας ομάδας κάλυπταν τουλάχιστον το κατώτερο όριο των 150 λεπτών, ενώ στην ομάδα χαμηλότερης δραστηριότητας μόλις το 37% έφτανε αυτή τη σύσταση.
Ο διαβήτης τύπου 2 εμφανίζεται όταν ο οργανισμός δεν παράγει αρκετή ινσουλίνη ή όταν τα κύτταρα δεν ανταποκρίνονται αποτελεσματικά στη δράση της. Παράγοντες όπως η ηλικία, το αυξημένο σωματικό βάρος και ο προδιαβήτης μπορούν να αυξήσουν περαιτέρω τον κίνδυνο. Η άσκηση φαίνεται να παρεμβαίνει σε αρκετούς μηχανισμούς που σχετίζονται με τη μεταβολική υγεία, βελτιώνοντας την ευαισθησία στην ινσουλίνη, βοηθώντας στον έλεγχο του σπλαχνικού λίπους και ενισχύοντας την πρόσληψη γλυκόζης από τους σκελετικούς μύες.
Σε αυτό το σημείο αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον και η μυϊκή ενδυνάμωση, καθώς οι μύες λειτουργούν ως σημαντικός αποδέκτης της γλυκόζης που κυκλοφορεί στο αίμα. Η διατήρηση της μυϊκής μάζας και η καλύτερη ανταπόκριση των μυών στην ινσουλίνη μπορούν να συμβάλουν στη μείωση του κινδύνου. Οι ερευνητές καταλήγουν ότι η συστηματική κίνηση, ακόμη και σε επίπεδα χαμηλότερα από τα 409 λεπτά της πιο δραστήριας ομάδας, φαίνεται να αποτελεί καθοριστικό εργαλείο πρόληψης απέναντι στον διαβήτη τύπου 2.
