Το ψήσιμο στην αυλή είναι από τις πιο χαλαρές στιγμές του καλοκαιριού. Η παρέα μαζεύεται, κάποιος αναλαμβάνει τη φωτιά και τα υπόλοιπα κυλούν μόνα τους. Ακριβώς αυτή η χαλαρότητα είναι που μας κάνει να παραβλέπουμε μερικά βασικά ζητήματα ασφάλειας. Στην καρδιά του καλοκαιριού, με ξηρασία, ζέστη και συχνά δυνατούς ανέμους, αυτά αποκτούν ιδιαίτερη βαρύτητα, και καλό είναι να τα έχουμε στο μυαλό μας πριν ανάψουμε.
Το πρώτο είναι η θέση. Η ψησταριά πρέπει να στέκεται σε σταθερή, επίπεδη επιφάνεια, μακριά από ξερά χόρτα, φράχτες από καλάμι, τέντες και χαμηλά κλαδιά. Δεν στήνεται ποτέ σε κλειστό χώρο ή σε σκεπαστή βεράντα χωρίς επαρκή αερισμό, γιατί τόσο το κάρβουνο όσο και το αέριο παράγουν μονοξείδιο του άνθρακα, ένα αέριο άοσμο και επικίνδυνο. Στην αντιπυρική περίοδο καλό είναι να ενημερωνόμαστε για τον ημερήσιο χάρτη πρόβλεψης κινδύνου πυρκαγιάς και για τυχόν απαγορεύσεις στην περιοχή μας, ειδικά αν βρισκόμαστε σε εξοχικό κοντά σε δάσος.
Για όσους χρησιμοποιούν αέριο, η φιάλη είναι το σημείο που χρειάζεται τη μεγαλύτερη προσοχή. Ο εύκαμπτος σωλήνας και ο ρυθμιστής ελέγχονται τακτικά για ρωγμές ή φθορές, και αλλάζονται όταν περάσει η ημερομηνία που είναι τυπωμένη πάνω τους. Ένα απλό τεστ με σαπουνόνερο στις συνδέσεις δείχνει αν υπάρχει διαρροή: αν σχηματιστούν φυσαλίδες, κλείνουμε τη βαλβίδα και δεν ανάβουμε. Η φιάλη μένει πάντα όρθια, στη σκιά, και ποτέ δίπλα σε πηγή θερμότητας. Όταν τελειώσει το ψήσιμο, κλείνουμε πρώτα τη βαλβίδα της φιάλης και μετά τους διακόπτες.
Στο κάρβουνο, οι κίνδυνοι είναι διαφορετικοί. Το οινόπνευμα και η βενζίνη δεν έχουν θέση στο άναμμα, όσο κι αν κάποιοι επιμένουν ότι «έτσι γινόταν πάντα». Τα προσανάμματα ή μια καμινάδα έναρξης είναι πολύ ασφαλέστερες λύσεις. Η στάχτη μένει ζεστή για πολλές ώρες, μερικές φορές και μέχρι την επόμενη μέρα, οπότε δεν πετιέται σε πλαστικό κάδο ή στα χόρτα. Ένας μεταλλικός κουβάς με καπάκι λύνει το πρόβλημα. Και φυσικά, ο άνεμος παίζει ρόλο: μια σπίθα που πετάγεται από τη θράκα μια μέρα με μελτέμι μπορεί να ταξιδέψει πολύ πιο μακριά απ’ όσο φανταζόμαστε.
Τα παιδιά και τα κατοικίδια είναι ένα κεφάλαιο από μόνα τους. Μια ζώνη τουλάχιστον ενός μέτρου γύρω από τη φωτιά, που να είναι ξεκάθαρο ότι δεν παίζουμε εκεί, προλαμβάνει τα περισσότερα ατυχήματα. Οι ψησταριές με κλειστό σώμα και καπάκι είναι γενικά πιο ελεγχόμενες από μια ανοιχτή θράκα, όμως η εξωτερική τους επιφάνεια ζεσταίνεται κι αυτή αρκετά. Όποιος ψήνει καλό είναι να μην απομακρύνεται, και αν χρειαστεί, να αφήνει κάποιον άλλον υπεύθυνο.
Λίγα πράγματα αξίζει να βρίσκονται πάντα σε απόσταση ενός χεριού: ένας μικρός πυροσβεστήρας ή τουλάχιστον ένας κουβάς με άμμο, μακριές λαβίδες, γάντια ανθεκτικά στη θερμότητα. Το νερό δεν ρίχνεται ποτέ σε φωτιά από λάδι ή λίπος, γιατί την εξαπλώνει αντί να τη σβήσει. Το κλείσιμο του καπακιού και η διακοπή της παροχής αερίου είναι συνήθως η πιο αποτελεσματική πρώτη αντίδραση. Κανένα από αυτά δεν χαλάει τη διάθεση της βραδιάς. Απλώς την αφήνει να τελειώσει όπως ξεκίνησε, με καλό φαγητό και καλή παρέα.
